Ja, ze was teleurgesteld dat ze vorig jaar geen top 3 nominatie had weten te bemachtigen met een collectie waar ze juist zo trots op was. Sharon ging haar salons verbouwen en deelname aan de Coiffure Award had even geen prioriteit. Maar toen de interieurklussen werden uitgesteld, begon het toch te kriebelen. Ze deed mee en werd uiteindelijk Hairdresser of the Year 2025. “Achteraf is dit proces misschien wel nodig geweest om hier te komen.”

Een week na het gala is het winnen van de titel Hairdresser of the Year 2025 eindelijk een beetje ingedaald, vertelt Sharon Munoz Jimenez-Nijmeijer vanuit haar woonkamer. “Ik kan wel zeggen dat het voor mij extreem onverwacht was.” Toen ik je op de avond zelf feliciteerde met je prijzen, leek je nog een beetje beduusd. Hoe is dat nu? “Ik hoopte er al jaren op, deed tien jaar mee aan de Coiffure Award. Toen ik de categorie Dameskapsels won, dacht ik: eindelijk! Het was altijd mijn droom om die een keer te winnen. Maar die tweede award had ik totaal niet zien aankomen… Ik had eigenlijk net bedacht om het in 2026 wat rustiger aan te gaan doen.” In een eerder interview dit jaar vertelde je dat je in eerste instantie niet mee wilde doen aan de Coiffure Award. “Ik was teleurgesteld dat ik vorig jaar niet bij de top 3 zat. Ik deed al zoveel jaren mee en won maar niets. Ik dacht: ik vind maar niet mijn stijl. Achteraf is dit proces misschien wel nodig geweest om hier te komen. Ik ben met andere mensen gaan praten over mijn collecties. Heb om eerlijke feedback gevraagd. Ik kreeg terug dat ik misschien een keer met een andere fotograaf moest gaan werken. En dat ze ‘mij’ niet goed terugzagen in mijn werk. Omdat ik mijn salon in Raalte wilde gaan verbouwen, besloot ik me een jaar te bezinnen. Maar het liep anders. De verbouwing werd uitgesteld en toen begon het toch te kriebelen. Ik benaderde fotograaf Ivo de Kok en die bleek geen shoot meer te kunnen inplannen. Toen dacht ik: dan is het maar zo. Een paar weken later belde hij echter op met de mededeling dat een andere shoot was gecanceld en hij toch voor mij kon fotograferen. Alleen was de shoot dan wel meteen op korte termijn.”

Hoe ziet jouw voorbereiding er normaal gesproken uit? “De voorgaande keren was ik een half jaar bezig met de voorbereidingen. En nu had ik dus maar een paar weken en er was nog helemaal niets, niet eens een concept. Het dwong me om terug te gaan naar de basis, naar wat ik echt mooi vond. Met minder styling en minder focus op de make-up. De collectie moest echt draaien om het haar. Bij mij begint een collectie met het verzamelen van sfeerbeelden via Pinterest. Ik heb borden vol. Vaak zijn dat foto’s uit modebladen. Het gaat me dan niet zozeer om het haar of om het model, maar om het gevoel en de sfeer die de foto bij mij oproept.” Met welk concept ben je uiteindelijk gaan werken? “De beelden waren heel licht qua kleur en back to basics. Clean en naturel qua uitstraling en met een focus op authenticiteit.” Ik vind dat de vrouwen ook een zekere kracht uitstralen. Ze ogen heel zelfverzekerd. “Grappig dat je dat zegt. Ik denk dat het in mijn werk zit, zonder dat ik daar zelf over nadenk. Mijn salon heet natuurlijk niet voor niets Fierce. Ik ben zelf een krachtig persoon; ben van hard werken en niet zeuren. Ik heb twee kinderen en run twee salons, dat is soms een struggle. Je maakt lange dagen en je voelt je soms schuldig dat je er niet altijd kunt zijn. Misschien is het mooi om te vertellen hoe mijn dochter reageerde toen mijn man vertelde dat ik de beste kapper van Nederland was geworden. Ze zei: ‘Maar dat is mama toch al lang’.” Even terug naar jouw korte voorbereiding: wat heb je hiervan geleerd? “Omdat er geen tijd voor twijfel was, moest ik snel knopen doorhakken. Achteraf is dat misschien wel beter geweest.

Ik weet van mezelf dat ik snel kan werken en dat het meeste wel in mijn hoofd zit. Op memoblaadjes teken ik dingen uit en die plak ik tijdens de shoot op de spiegel. Ik had samen met mijn schoonzusje tien setjes kleding uitgezocht en op de een of andere manier kwam op de dag van de shoot alles samen. Voor mij is het belangrijk dat ik me op de dag zelf fijn voel. Ik ben gevoelig voor sfeer. Ik moet in alle rust kunnen werken. Ik weet van mezelf dat ik alle energie nodig heb om zes looks te kunnen maken. Als ik die focus heb, dan komt het eruit.” LEREN DOOR DOEN Pas aan het eind van de middelbare school kreeg Sharon interesse voor de kappersopleiding. Ze was een creatief kind en werkte graag met haar handen. “Ik leer anders, meer door te doen, niet uit een boek. Daarom was mijn schooltijd niet altijd makkelijk.” Eerst wilde ze bloemist worden, maar de landbouwsector trok haar niet. De dochter van een vriendin van haar moeder ging naar de kappersopleiding. “Die zei: ‘Is dat niets voor jou?’ Ik was altijd veel met mijn uiterlijk bezig. Na een snuffelstage wist ik: dit is het!” Hoe heb je je in het vak ontwikkeld? “Ik vond het vak heel leuk, maar vond het in het begin eng om met oudere klanten in de salon te praten. Ik was verlegen. Je bent zo jong als je in het vak start: je mist ervaring en mensenkennis. Na mijn snuffelstage kreeg ik het aanbod om in de salon te blijven werken op koopavonden. Mijn stage heb ik er ook gedaan. Na de opleiding ben ik in dezelfde salon gaan werken.”

Wanneer ben je voor jezelf begonnen? “Dat was eigenlijk nooit mijn intentie. Ik wilde op een gegeven moment meer en ben gaan solliciteren bij andere salons. Mijn man zei: ‘Waarom begin je niet voor jezelf? Dan kun je het op je eigen manier gaan doen.’ We zijn best wel verschillend: ik ben echt een gevoelsmens, hij is een doener, denkt meteen groots. Om eerlijk te zijn, had ik dit nooit zonder hem kunnen doen. Hij was bereid om zijn werk op een lager pitje te zetten, zodat ik kon bouwen aan de salon. Ik was veel weg, aan het werk, hij was meer thuis met de kinderen. Op het podium ziet het er allemaal heel leuk uit. Maar natuurlijk heb ik weleens gedacht: waarom ben ik in godsnaam een eigen zaak begonnen? Het is keihard werken, je hebt soms slapeloze nachten. Het is fijn als je een partner hebt die je verhalen aanhoort en positief blijft.” Je hebt inmiddels twee salons. Hoe heb je je als ondernemer ontwikkeld? “Met mijn eerste zaak heb ik gedacht: ik ga het doen en ik zie wel hoe het loopt. Ik had de salon nog niet geopend of de klanten stonden al voor de deur. Na een half jaar werkte ik elke dag tot negen uur ’s avonds en nog kon ik niet alle klanten kwijt. Ik nam een stagiaire erbij, maar ook dat hielp niet. Uiteindelijk ben ik gaan verbouwen en heb ik vier medewerkers in dienst genomen. Het was een geweldige tijd, maar privé en werk liepen op een gegeven moment erg door elkaar. We hadden geen kantine, dus we aten bij mij thuis in de woonkamer. En ik had net mijn eerste baby gekregen. Op een gegeven moment zijn we verhuisd naar het centrum van Raalte. Drie jaar later ben ik een tweede salon in Deventer gestart.” Hoe is dat op je pad gekomen? “Twee keer per jaar voer ik gesprekken met mijn medewerkers over hoe ze vinden dat het gaat en hoe ze de toekomst zien. We kregen veel klanten uit Deventer en één van mijn medewerkers gaf aan graag naar die stad te willen om iets voor zichzelf te beginnen. Ik wilde met mijn salon altijd al groeien, en het creëren van doorgroeimogelijkheden voor mijn medewerkers is iets waar ik altijd mee bezig ben. Daarom ben ik daar een filiaal gestart en zij werd de salonmanager.” Wat voor ondernemer ben je? “Mijn man en ik komen allebei niet uit een ondernemersgezin, dus we zijn echt samen ons eigen pad gaan bewandelen. Wat ons bijzonder maakt, is dat we een heel andere aanpak hebben die elkaar perfect aanvult. Ik vertrouw sterk op mijn intuïtie en gevoel bij het nemen van beslissingen, terwijl mijn man juist heel analytisch en cijfergericht is. Die combinatie zorgt voor een mooie balans. Samen hebben we zo een eigen ondernemersstijl ontwikkeld, waarin gevoel en verstand elkaar versterken.” Welke waarden vind jij belangrijk in je ondernemerschap? “We doen het samen en ik vind een goede work-life-balance heel belangrijk. We zijn bijvoorbeeld om de week op zaterdag dicht. Ik sta gewoon in de zaak, niemand staat boven of onder mij. Ik ben heel makkelijk, alles mag, maar ik verwacht wel dat je op het werk 100 procent geeft. Ik vind het belangrijk dat medewerkers zich goed voelen, dat ze plezier in hun werk hebben. Dat het advies aan de klant echt is en gemeend. Ze praten vanuit hun eigen kennis en kunde, dat voelen klanten.” AMBASSADEUR Voor Sharon is het winnen van een Coiffure Award, laat staan de Hairdresser of the Year award, een droom die uitkomt. “Eigenlijk leef ik nu het leven waar ik altijd van heb gedroomd. Ik heb eindelijk de award gewonnen die ik zo graag in handen wilde hebben en ik heb twee goedlopende salons. Ik heb het gevoel dat ik nu bovenop die spreekwoordelijke berg sta en dat ik eindelijk van het uitzicht mag genieten.” Wat de toekomst brengt, weet ze nog niet. “Twee salons runnen is soms al lastig genoeg. Het is zo moeilijk om nieuwe medewerkers te vinden. Soms is meer niet altijd beter.” Voel je je als Hairdresser of the Year een ambassadeur van het vak? “Zeker. Hoe houd je het vak interessant voor de nieuwe generatie kappers? Hoe bind je ze aan je salon? Het zijn belangrijke onderwerpen voor de toekomst van de haarindustrie.” Krijgt het vak voldoende erkenning? “Nee, dat denk ik niet. We zijn als kappers onmisbaar, toch wordt daar niet zo over gedacht. Het is een supermooi vak, met zoveel positieve dingen. Ik denk dat we meer moeten werken aan onze zichtbaarheid, meer ons verhaal moeten vertellen. Het begint bij het onderwijs, waar nog steeds te veel de focus ligt op het cognitieve. En we moeten met de nieuwe generatie het gesprek aangaan: wat willen ze? Als kapper is het soms ook doorzetten en hard werken.” Hoe begeleid jij je medewerkers in de salons? “Ik ben bereid om ze veel te geven, maar verwacht ook een zekere inzet terug. Ik vind wel: als we willen dat het vak voor de nieuwe generatie interessant blijft, dan moeten we daar zelf ook een steentje aan bijdragen. Dat doe ik door veel in het opleiden te investeren en medewerkers bijvoorbeeld te stimuleren om aan de Coiffure Award mee te doen. Ik vind dat we misschien ook anders over het vak moeten denken. We kunnen niet meteen verwachten dat jonge kappers allround zijn. Misschien moet je ze eerst in iets laten specialiseren, ze een stukje laten meedraaien en ze dan iets nieuws leren. Jonge kappers willen niet meer drie jaar achter de wasbak staan, voordat ze mogen meedraaien in de salon. De tijd is veranderd. Aan de andere kant: ik vraag me weleens af of ik zo ver was gekomen als ik de dingen die ik niet leuk vond niet had hoeven doen. Je leert ook doorbijten, volhouden. Je hebt doorzettingsvermogen nodig om ver te komen. 

SHARON OVER DE WINNENDE COLLECTIE Uitgangspunt: “In elke collectie probeer ik verschillende haartexturen terug te laten komen. Diversiteit vind ik heel belangrijk: we willen dat iedere klant zich welkom voelt. Iedereen heeft ander haar, ik vind dat we eigenlijk elk haartype moeten kunnen behandelen in de salon.” Favoriete look: “Het model met de donkere bob. Het model heeft iets aparts en ik vond het geweldig om een strakke bob in haar dikke haar te knippen. Ik hou ervan om het haar in model te föhnen en het te polijsten. Ik heb het haar eerst geprept met de Amplify Mousse van Authentic Beauty Concept en het daarna wat stevigheid gegeven met de Nymph Salt Spray. Voor de lengtes en de punten gebruikte ik de Shaping Cream.” Contrast: “Het was mijn eerste serie in zwart-wit. Ik vond dat het daardoor wel een zeker contrast nodig had in het haar. Daarom heb ik met heel lichte én met donkere tinten gewerkt. Dat contrast maakt het haar net wat minder alledaags.” Krullen: “Bij het covermodel van Coiffure had ik eerst een andere look in gedachten. Die werkte niet, dus dit was optie twee. Vergeleken met de andere looks is deze het meest simpel - er zit minder vaktechniek in - maar het staat haar fantastisch. Iemand mooier maken, dat is waar het bij mij om draait. Ik had dit model geboekt via Inbetween Models en ze bleek toevallig in de buurt te wonen. Nu is ze ook klant bij mij in de salon geworden.”